ดอกไม้ แสงดาว และคาวเลือด ...

(๑)



ดูซี ดูซี ทุ่งดอกไม้...

หวานหอมพริ้งพราย ดอกไม้สวย

ที่ตรงนี้มีลำธารละหานห้วย

หอมระรวยกลิ่นพฤกษานานาพันธุ์



สายลมโชย ผ่านเป็นริ้ว พริ้วพริ้วไหว

ความงดงาม ในหัวใจ ใช่ความฝัน

นิทรแนบเคียงเตียงบุปผาห่มตาวัน

ก่อนหน้านั้นเป็นอย่างไรฉันไม่รู้ ...

.

.

.



(๒)



เหมือนเหตุการณ์พึ่งผันผ่านเมื่อวานนี้

การโรมรันราวีของนักสู้

อายอาฆาตฟาดฟันยังพันตู

ทิ้งรอยเลือดผ่านฤดูแห่งดวงดาว



... ละวางบ้างเถิดนะคนกล้า

ให้เลือดบ้าที่คาใจได้คลายฉาว

ร่ำลาโศกนาฏกรรมช้ำและคาว

ฝากรอยร้าวห้วงหัวใจไว้กับดิน

.

.

.



(๓)

ซากกองเลือดเคยมีที่ตรงนั้น

ผ่านคืนวัน คราบเลือด ก็เหือดสิ้น ...

เพลานี้ ที่ตรงนี้ มีชีวิน

หอมระรินรายลบกลบเลือดคาว



เมล็ดพันธุ์งดงามแห่งดอกไม้

กำเนิดจากซากความตายอันอื้อฉาว

ในฤดูแห่งช้ำอันยืนยาว ...

ยังพริ้งพราวสกาวแสงแห่งชีวิต





~~~



ในค่ำคืนเดือนดับ ... และลับดาว

ยังมีแสงสุกสกาวในหัวใจ



.

.

.

.....



ทราย แดนหิมะ ...

เบิร์กลีย์, แคลิฟอร์เนีย

๕.๒๗.๑๑